Yıllar yılı Annem bu bibloyu hep saklamış Babamın Anneme çıkarken ilk aldığı hediyeymiş. O an anneme hissettiği duyguları böyle ifade etmiş.Annem bu bibloyu her gördükçe o günlere dönüyor. 15 yıl duygularında hiçbir şey değiştirmemiş.Aksine yıllar onlardaki sevgiyi ve bağlılığı kuvvetlendirmiş.
Görüldüğü üzre henüz uyanamamışlar bizimkiler.İşte bu tablo benim bütün yorgunluğumu alıyor. Seve seve restaurant işletmeye devam edebilirim.Mutfaktan hiç çıkmamacasına...
Keşke bu kadar üzerimize düşmeseydi. O zaman mutfaktan daha fazla çıkabilirdi. Bazen kendini restaurant işletiyormuş gibi hissediyormuş. Yemek, çay, meyve servisi, çocukların meyvesi, aman unutmadan kuruyemişte çok vitamin var çocuklar yemeden yatmasın....derken ertesi günün yemek hazırlıkları. Az kalsın unutuyordum sabah kahvaltıda yenecek çocukların tostları....böylece devam eder.Çocuğu herkes doğurur, ama bakmak önemli derdi annem.Çalışan annelerin derdi sevgilerini paylaşamdıklarını, zaman ayıramadıklarını düşünür hep üzülürler. Oysa sevgi bütün bu hazırlıkların içinde saklı değil mi?
Abim hiç beklemediği bir anda yeni bir cep telefonu alınca gerçekten çok şaşırdı.Daha önce 6. sınıfın sonunda babamın eski cep telefonunu kullanmaya başlamıştı. Dersaneye başlayınca annem izin verdi. Annemde babamda hiç birşeyden mahrum etmedi bizi.Ama hiçbir zaman şımartmadılar da. Çünkü doyumsuz ve mutsuz çocuk olmamızı istemediler.
Bu tabloya şaşırmayın.Çünkü beraber büyürken gerçekten ciddi bir problemleri olmadı.Abisi gerçekten tam bir abi gibi sahip çıkıp, korudu. Affetti,çok sevdi. Ege'nin abisine düşkünlüğü de çok ayrı. Abi nerde o orda. Allah hiçbir zaman ayırmasın. Bizler bu dünyadan ayrılırken sizi birbirinize emanet ediyorum yavrularım. Her zaman birbirinizin yanında olun lütfen.....
Evde ailece bol süprizli kutladık.... Hele bir hediye var ki abim elinden düşüremeyecek. Tabi ki ben aldım....
